İSTANBULDA AŞKI YAŞAMAK...

İstanbul,yaşadıklarımızla alın yazımızı belirleyen dev bir metropol.bu şehirde aşık olmak,bir metropol kadınını sevmek ne zor ve ne güzel bir duyguymuş meğer.
seviyordum,çünkü onunla aynı dili konuşuyordum.ağzımızdan aynı sözler dökülüyordu.baktığımız yön de aynıydı.İstanbul da nereye bakarsanız bakın hep bir hayat hikayesi görüyorsunuz.her ne tarafa baktıysam,her kime baktıysam onu görüyordum.modern zamanların Romeo'su olamayacaktım ama hissediyordum onu.karizmatik,çalışkan ve idealist bir kadındı o.kültürüyle döverdi seni beni.öğrettikleri ve hissettirdikleriyle girdi dünyama.İstanbul da yaşayan birçok kadın gibi özgürdü,kendine güveniyordu,çalışıyordu,parasını kazanıyordu.sonuçta kadındı,şefkat isterdi,korunma isterdi,sevgi,saygı ve mutlu olmak isterdi.sürpriz beklerdi erkeğinden.etrafında duymuş olduğu ve yaşanmış,hüsrana uğramış aşk hikayeleri kafasının bir tarafında hep vardı istanbul kadınının.erkeğine sonsuz güvenmek,şüphesiz bir aşk yaşamak istiyordu.ben de istiyordum onu,ona sürprizler yaptım,şefkat gösterdim,korudum ama kadına yapılmayacak olanı yaptım.istemeden de olsa kalbini kırdım.benim elimde değildi,geçmişte yaşamış olduğum hikayeler canlandı bir an.garip bir güç onları bizim önümüze koyuverdi.mücadele ettik,cesurca savaşmak istedik.savaşamadık,savaşmanın zamanı değildi belki de.zamanı iyi kullanamadık.istanbul da hayat çok hızlı akıyor,insan herzaman bir yerlere geç kalmışlık hissiyle yaşıyor bu şehirde.ne kadar acı ki aşklar da öyle yaşanıyor.çabuk tüketiyoruz elimizdeki güzellikleri..istanbul erkeği de ,kadınıda hızlı yaşıyor.rome o ve jüliet olamıyoruz belki ama kendi aşk hikayemizi çok kısa sürede yazıp the end diyoruz.
nedeni,istanbul da aşkı yaşamaktı.Anadolunun küçük bir kasabasında yaşamış olsaydık herşey ne kadar sorunsuz,sorusuz,şüphesiz yaşanırdı kim bilir.ferhat ile şirin in yaşadığı bir aşk hikayesi duydunuz mu İstanbul da.ben duymadım,uzun bir süre de duyabilceğimi zannetmiyorum.Bu şehir insanı hızlı bir ördek yapıp çıkıyor.
bazen İstanbul a isyan edesim geliyor.neden bunu bize yapıyorsun,neden herşeyi olduğu gibi yaşayamıyoruz.nedir değişen biliyormusunuz.bizler sürekli ve çok hızlı bir değişim geçiriyoruz.İstanbuldaki kadınlar ve erkekler olarak bu şehrin mutantları gibiyiz.
geçmişte ahlaksızlık diye tabir ettiğimiz olaylar,bu şehirde normal karşılanır oldu.erkekler kadınlarını aldatmaktan çekinmediler.kadınlar erkeklerini aldatmaktan çekinmediler.yalan söylediler,aldattılar ve aldatıldılar.saygı ve sevgiyi unuttular.saflıklarını unuttular bünyelerine değişik kimayasallar ekleyerek.istanbu un havasında vardı bu kimyasallar,bunu soludukça saflığımız kayboldu.aşkımız kayboldu,kadınlarımız kayboldu,erkeklerimiz kayboldu.
benim içimde yaşadığım büyük bir umut var aşka dair.gelecek planı yapmadan,mütevazı bir aşk yaşıyorum içimde, ne kadar gerçek olamayacağını bilsemde.inanıyorum,umut ediyorum.
İstanbulda kendime bir söz verdim:mütevazı yaşayı düstur edineceğim,aşkı kaplumbağa gibi yaşayacağım,işimde çok başarılı ve hep en yükseğe doğru adımlar atacağım,ayağım takıldığında tekrar kalkacağım ve koşmaya başlayacağım..inandığım doğruların hep doğru olduğunu düşünmeyeceğim,sorgulayacağım,akıllı bir insan gibi şüphe duymayı,çözüm üreten bir insan olmayı seçtim ben.hedef,zamanı yaşamak,zamanın içinde hayat var çünkü,zaman nereye gideceğini çok iyi bilen bir gemi kaptanıdır.
usanmadan,hep en iyisi olmaya çalışacağım.aşkım için,ailem için,istanbu için..
son olarak,romeo ve jüliet ten bir alıntı yaparak kapatıyorum..
(her hafta bu blogda değişik konulara dair anlatımlar yapacağım.)
Romeo;
"Tüm göklerin en güzel yıldızlarından ikisi,yalvarıyorlar onun gözlerine işleri olduğundan;biz dönünceye dek siz parıldayın diye.gözleri gökte olsaydı,yıldızlarda onun yüzünde;utandırdı yıldızları yanaklarının parlaklığı.gün ışığının kandili utandırdığı gibi tıpkı.öyle parlak bir ışık çağlayanı olurdu ki gözleri gökte gece bitti sanarak kuşlar cıvıldaşırdı."

NASIL HAYAL KURULUR?

Nasıl hayal kurulur?
bu insanoğlunun varoluşundan beri,cevabı en uzun ve en çeşitli sorudur.dünya da yaşayan bir çok insan bu soruya değişik cevaplar verecektir.aşağıda okuyacak olduğunuz cevap benim kendi cevabımdır.lütfen yourumlarınızı sayfamın altına ekleyiniz.sizin de bu soruya verecek elbet bir cevabınız vardır.lütfen kendi düşüncelerinizi benimle paylaşın.

Ben nasıl hayal kurarım?
öncelikle hayal kurmak için zamana ihtiyacım olmalıdır.gerçekten ciddi zaman alan bir vücut aktivasyonudur.hayal sadece beyin ile değil,bütün vücut aktiviteleri ile birlikte kurulan bir sinerjidir.bunun için zamanınızın beş dakika veya beş saat olması gerekiyor.biliyormusunuz,hayal kurduğunuz olgunun derinliği,gerçekleşebileceğine inancınızla,düşünce yapınızla çok ilgisi vardır.
diyelim ki,üniversite sınavına gireceksiniz.uzun ve zorlu bir eğitimin sonunda sadece bir tek sınav sizin bundan sonra ki yaşamınızı etkileyecek.bunları düşündüğünüzde bile vücut hormonları çalışmaya başlıyor.vücudunuz hayalinize ve düşüncelerinize tepki vermeye başlıyor.daha sonra içinizden bir aahh ah diye ,keşke ODTÜ yü,keşke EGE Tıp ı vb.kaliteli okulları kazansam diye geçirirsiniz.hayal edersiniz.istanbul da,ankara da,izmir de vb.büyük bir şehirde okumayı HAYAL edersiniz.gördünüz mü hemen hayal kurmaya başladınız..
üniversiteyi bitirdikten sonra iş ararsınız,ahh aaahh dersiniz,keşke şu holding de işe başlasam,bilmem kaç bin tl maaş alsam,arabamı,evimi alsam..yurtdışına eğitime gönderseler dersiniz..HAYAL kurdunuz..gerçekliği elinizde olan,biraz da şansın yardımıyla zamanının kısaltabileceğiniz hayaller kurdunuz.
benim cevabım çok basit,düşün,irdele,kendi düşünce yapına oturt,kapasiteni kontrol et ve ÇALIŞ..

hepinize sevgi ve saygılarımla,,,

gene görüşeceğiz..

Mehmet BAZ